នាគ

ដោយWiktionary

នាក សំ. បា. ( គុ. ឬ ន. ) ប្រសើរ, ចម្បង, បរិសុទ្ធ ។ ព្រះ​សព្វញ្ញុពុទ្ធ, ព្រះ​បច្ចេកពុទ្ធ, ព្រះ​អរហន្ត​ទាំងអស់​ហៅ​ថា នាគ ព្រោះ​លោក​លះលែង​ធ្វើ​បាប​ដោយ​ដាច់​ខាត​ហើយ ។ អនាគាមិ​បុគ្គល ក៏​ហៅ​ថា នាគ ព្រោះ​លោក​លែង​អន្ទោល​វិល​ត្រឡប់​មក​កើត​ក្នុង​លោក​នេះ​ទៀត​ហើយ ។ អរិយ​បុគ្គល​ដែល​បាន​សម្រេច​ស្រោតា​និង​សកិទាគា ក៏​ហៅ​ថា នាគ ព្រោះ​លោក​ខ្ពើម​ខ្លាច​រអា​ចំពោះ​អំពើ​អាក្រក់​ពិត​ប្រាកដ​ហើយ ។ បុគ្គល​ជា​បុថុជ្ជន​ណា​មួយ ដែល​កើត​មាន​សេចក្ដី​អៀន​ខ្មាស ខ្លាច​បាប​ខំ​ប្រឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចៀស​ចាក​ទុច្ចរិត ក៏​ហៅ​ថា នាគ ។ កុលបុត្រ​ដែល​មាន​សេចក្ដី​ធុញ​ទ្រាន់​ចំពោះ​ការ​នៅ​គ្រប់គ្រង​ផ្ទះ មាន​ចិត្ត​ជ្រះថ្លា​ចូល​ទៅ​សូម​ផ្នួស​បួស​សំណាក់​ក្នុង​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា ក៏​ហៅ​ថា នាគ ព្រោះ​អ្នក​នោះ​ផ្គង​គំនិត​បម្រុង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ព្រហ្មចរិយ​ធម៌​សម្រាប់​បព្វជិត ។ ដំរី​ដែល​មាន​រូប​រាង​ស័ក្តិសម​ប្រសើរ​ក៏​ហៅ​ថា នាគ ។ ពស់​ដែល​មាន​អានុភាព​ចម្បង ក៏​ហៅ​ថា នាគ ។ ដើម​ខ្ទឹង, សំណ ក៏​ហៅ​ថា នាគ ។ល។