មេឃ

ដោយWiktionary

មេក សំ. បា. ( ន. ) ចំហាយ​ដែល​កើត​ជា​ទឹក​អណ្ដែត​ឯ​អាកាស, ពពក : មេឃ​ងងឹត, មេឃ​ទូទឹម, មេឃ​មីរ ។ លំហ​អាកាស​ខាង​លើ​ដែល​ល្ហល្ហេវ : ផ្កាយ​ពេញ​មេឃ ។ មេឃ​ទ្វារ (មេឃៈទ្វា) ចន្លោះ​ពពក, ផ្ទៃ​មេឃ (ព. កា.) ។ មេឃ​នាទ (មេឃៈនាត) សូរ​ផ្គរ​លាន់ ។ នាម​ដើម​របស់​ឥន្រ្ទជិត​ជា​បុត្រ​នៃ​ក្រុង​រាពណ៍ (ក្នុង​រឿង​រាមកេរ្តិ៍) ។ មេឃ​បុប្ផា ឬ មេឃ​បុស្ប (មេឃៈបុប-ផា ឬ--បុស) ផ្កា​របស់​មេឃ គឺ​ភ្លៀង (ព. កា.) ។ មេឃ​មណ្ឌល (មេឃៈមន់ឌល់) មណ្ឌល​មេឃ (ជើង​មេឃ) ។ មេឃ​វណ្ណ (មេឃៈវ័ន) ព័ណ៌​មេឃ, សម្បុរ​ផ្ទៃ​មេឃ (សំដៅ​មេឃ​ប្រក្រតី​ដែល​មាន​ព័ណ៌​ខៀវ) ។ មេឃ​សព្ទ (មេឃៈ​ស័ប) សូរ​មេឃ​គ្រហឹម, ផ្គរ​លាន់ ។