យមៈ

ដោយWiktionary

យៈមៈ សំ. បា. ( ន. ) សេចក្ដី​ស្លាប់; អធិបតី​នរក; ច្រើន​ហៅ​ថា ព្រះ​យម ។ យមក្ខន្ធ (យៈម័ក-ខ័ន) ពួក​នរក ។ យម​ទូត (យៈមៈ--) បម្រើ​យមៈ (មរណៈ​ ឬ​ជរា, ព្យាធិ, មរណៈ) ។ យមបាល (យៈមៈ--ឬ យំមៈ--) អ្នក​រក្សា​នរក : ពួក​យមបាល (ខ្មែរ​ហៅ​ក្លាយ ជា​យម្ភុបាល ក៏​មាន គួរ​លែង​ប្រើ) ។ យម​បុរស (យៈមៈបុរ៉ស់) បុរស​របស់​យមៈ (មរណៈ) ។យមរាជ (យៈមៈរាច ឬ យំមៈ--) មច្ចុ​រាជ; ស្តេច​ត្រួតត្រា​នរក ។ ខ្មែរ​ប្រើ​ពាក្យ យមរាជ នេះ​ជា​ឋានន្តរ (ងារ) នៃ​សេនាបតី ក្រសួង​យុត្តិ​ធម៌ (ក្រសួង​តុលាការ), សម័យ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ក៏​នៅ​តែ​ប្រើ​ជា​ឋានន្តរ​នៃ​រដ្ឋ​មន្រ្តី​ក្រសួង​យុត្តិ​ធម៌​នុះ​ដូច​ពី​ដើម​ដែរ : លោក​អ្នក​ឧកញ៉ា​យម​រាជ រដ្ឋ​មន្រ្តី​ក្រសួង​យុត្តិ​ធម៌; ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ច្រើន​តែ ហៅ​តាម​ទម្លាប់​ក្រៅ​ពី​ការ​សរសេរ​ថា ជម​រាជ (ជំរាច) ទៅ​ជា​ប្រាក្រឹត ខ្មែរ : លោក​ជម​រាជ (គួរ​ហៅ​ឲ្យ​ត្រូវ​ថា យម​រាជ វិញ) ។ យម​លោក (យៈមៈ--) ឋាន​នរក, អបាយ​លោក ។ យម​សាធន៍ (យៈមៈសាត) ឋាន​នរក, នរក ។ល។ យម