សួស្ដី

សួស-ស្ដី, ជើង ដ សំ. ក្ល.; បា. ( ន. ) (ស្វស្តិ, ខ្មែរ​ប្រើ​ផ្លាស់ វ ជា​ស្រះ ួ, ិ > ី; សុវត្ថិ, សោត្ថិ) សេចក្ដី​សុខ​ស្រួល; ការ​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​ស្រួល; សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​សុខ; សេចក្ដី​សុខ​ចម្រើន, គ្រោះ​ល្អ; ដំណើរ​មាន​ជោគ : មាន​សួស្ដី, ទៅ​មក​ដោយ​សួស្ដី ។ ពាក្យ​ឲ្យ​ពរ​គ្នា​បាន​រាល់​ពេល (ប្រើ​តាម​សម័យ​និយម) : សួស្ដី ! សូម​ឲ្យ​មាន​សួស្ដី ! ។ សួស្ដី​ភ័ទ្រ សេចក្ដី​ចម្រើន​ដោយ​សួស្ដី ។ សួស្ដី​ភាព ដូច​គ្នា​នឹង សុវត្ថិ​ភាព ។ សុខ​សួស្ដី សុខ​និង​សួស្ដី ។ ស្រី​សួស្ដី សិរី​និង​សួស្ដី ។ រាត្រី​សួស្ដី ! (ម. ព. រាត្រី) ។ សាយ័ណ្ហ​សួស្ដី ! (ម. ព. សាយណ្ហ ឬ សាយ័ណ្ណ) ។ អរុណ​សួស្ដី ! (ម. ព. អរុណ) ។