ស្មៅ

ដោយWiktionary

( ន. ) ពូជ​ពួក​មួយ​ដែល​ដុះ​ឯង​លើ​ផែន​ដី​ឬ​ក្នុង​ទឹក​ស្លឹក​សណ្ឋាន​ជា​ចម្រៀក​តូច​ៗ (ហៅ​រួម​ថា តិណ​ជាតិ ទីទៃ​ពី​រុក្ខ​ជាតិ, លតា​ជាតិ, ធញ្ញ​ជាតិ...) មាន​ច្រើន​យ៉ាង​ជា​អនេក: ស្មៅ​ទឹក, ស្មៅ​គោក ។ ព. ប្រ. ស្មៅ​កិលេស ឬ​ស្មៅ​តណ្ហា កិលេស​ឬ​តណ្ហា​ដែល​ទ្រុបទ្រុល​ក្នុង​សន្ដាន​បុថុជ្ជន ដូច​ជា​ស្មៅ​ដុះ​ចាក់​ឫស​ស្មូញស្មាញ​ក្នុង​ដី ។ ស្មៅ​ព្រៅ ស្មៅ​ដែល​ដុះ​ទ្រុបទ្រុល​តាំង​ពី​នៅ​ខ្ចី​ដល់​ចាស់​ចេញ​ផ្កា​ផ្លែ​ឥត​ដែល​មាន​សត្វ​តិណ​ភ័ក្ស​ណា​ស៊ី; ឬ​ស្មៅ​សម្ទាយ ។ល។