អណ្ដាត

ដោយWiktionary

( ន. ) ជិវ្ហា គឺ​អវយវៈ​មួយ​យ៉ាង​នៅ​ក្នុង​មាត់​ជា​អាយតនៈ​ខាង​ក្នុង ជា​គូ​គ្នា​នឹង​រស​ដែល​ជា​អាយតនៈ​ខាង​ក្រៅ​សម្រាប់​គ្រលៀស​គ្រលៀវ... (រ. ស. ហៅ ព្រះ​ជិវ្ហា) ។ វត្ថុ​មាន​រូប​សណ្ឋាន​ជា​ឡត មាន​មាត់​ស្រប៉ើក សម្រាប់​ផ្លុំ​ឲ្យ​លាន់​ឮ​សូរ​សព្ទ: អណ្ដាត​ប៉ី, អណ្ដាត​ស្រឡៃ ។ សាច់​ឈើ​ជាដើម​មាន​សណ្ឋាន​ស្រប៉ើក សម្រាប់​ភ្ជិត​ឬ​គ្រប​បិទ​ឲ្យ​ជិត​ស្រួល : លក​អណ្ដាត​ក្តារ​ញី​ឈ្មោល, អណ្ដាត​គម្រប​ផ្តិល, អណ្ដាត​គម្រប​ប្រអប់ ។ ព. ប្រ. កម្សួល​ភ្លើង​ដែល​ចេញ​ពន្លឺ​ធ្លោ​ឡើង : អណ្ដាត​ភ្លើង ។ល។ អណ្ដាត​ត្រកួត ឬ អណ្ដាត​ពីរ, អណ្ដាត​ព្រែក គុ. (ព. ប្រ.) ដែល​ប្រើ​សម្ដី​រើ​រុះ​ម្តង​ដូច្នេះ​ម្តង​ដូច្នោះ​យក​ជា​ការ​ប្រាកដ​ពុំ​បាន : មនុស្ស​អណ្ដាត​ត្រកួត ឬ --ពីរ, --ព្រែក ។ ព. សុ. អណ្ដាត​ជា​អាទិ៍​កន្លង គួរ​តែ​អ្នក​ផង​ប្រយ័ត្ន​អណ្ដាត (គួរ​តែ​ប្រយ័ត្ន​មាត់ កុំ​និយាយ​ឲ្យ​ភ្លាត់​ខុស) ។ ស្លាប់​ព្រោះ​អណ្ដាត ស្លាប់​ព្រោះ​មាត់, ព្រោះ​សម្ដី ។ ល្អ​ព្រោះ​អណ្ដាត ល្អ​ព្រោះ​មាត់, ព្រោះ​សម្ដី ។