ឧស្សាហៈ

ដោយWiktionary

អ៊ុស-សាហៈ បា.; សំ. ( ន. ) (ឧស្សាហ; ឧត្សាហ) សេចក្ដី​ឱហាត, សេចក្ដី​ខ្មីឃ្មាត​ឬ​សង្វាត, ការ​ខំ​ប្រឹង​មិន​ខ្ជិល, មិន​ច្រអូស : មាន​ឧស្សាហៈ, មាន​ឧស្សាហ៍​ធ្វើ​ការ (ប្រើ​ជា ឧត្សាហៈ ឬ ឧត្សាហ៍ ក៏​បាន, អ. ថ. អ៊ុត-ត្សាហៈ ឬ អ៊ុត-ត្សា ឬ​ក៏ អ៊ុតសាហៈ, អ៊ុត-សា ។ ប្រើ​ក្លាយ​ជា ឱសាហ៍ ក៏​មាន) ។ ខ្មែរ​ប្រើ​ជា កិ. ក៏​បាន “ឱហាត, សង្វាត, ខំ​ប្រឹង” : ឧស្សាហ៍​ធ្វើ​ការ, ឧស្សាហ៍​រៀន​សូត្រ (ច្រើន​និយាយ​ថា ឱសាហ៍ ផង) ។ រ. ស. : ទ្រង់​ព្រះ​ឧស្សាហ៍ ។ ប្រើ​ជា គុ. ក៏​មាន “ដែល​មាន​ព្យាយាម, ដែល​ជា​អ្នក​ឱហាត, សង្វាត, ខំ​ប្រឹង” : មនុស្ស​ឧស្សាហ៍, ក្មេង​ឱសាហ៍ (ព. ផ្ទ. ខ្ជិល) ។ ព. កា. ប្រដៅ​កូន: ហៃ​កូន​រាល់​គ្នា ត្រូវ​មាន​ឧស្សាហ៍ កុំ​ខ្ជិល​ច្រអូស កម្ជិល​ទ័ល​ក្រ ដូច​ដើរ​ដួល​ស្រូស សុំ​គេ​ងងូស ព្រលូស​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង​ដើម​សព្ទ​ដទៃ សរសេរ​ជា ឧស្សាហ ឬ ឧត្សាហ (អ៊ុស-សាហៈ ឬ អ៊ុត-ត្សាហៈ), ដូច​ជា : ឧស្សាហ​កម្ម ការ​ដែល​កើត​មាន​ឡើង​ដោយ​សេចក្ដី​ខំ​ប្រឹង​ធ្វើ ។ ព. ស. ស. ការ​ធ្វើ​របស់​អ្វី​ៗ​ឲ្យ​កើត​បាន​ជា​ជំនួញ​ទួទៅ, ការ​បង្កើត​របស់​ប្រើប្រាស់​តាម​សម័យ​និយម : រោង​ឧស្សាហ​កម្ម ។ ឧស្សាហ​ករ, --ការ ឬ ឧត្សាហ-- អ្នក​ធ្វើ​ឧស្សាហ​កម្ម, ជាង​ឧស្សាហ​កម្ម: ពួក​ឧស្សាហ​ករ (បើ​ស្ត្រី​ជា ឧស្សាហ​ការិកា) ។ ឧស្សាហ​កិច្ច ឬ ឧត្សាហ​ក្រឹត្យ ការ​រវល់​ដោយ​ឧស្សាហ​កម្ម ។ ឧស្សាហ​ជន ឬ ឧត្សាហ-- ជន​អ្នក​មាន​ឧស្សាហៈ ។ ឧស្សាហ​ពល ឬ ឧត្សាហ-- (--ពល់) កម្លាំង​នៃ​ឧស្សាហៈ ។ ឧស្សាហ​ភាព ឬ ឧត្សាហ-- ភាព​ឬ​ដំណើរ​នៃ​ឧស្សាហៈ, ភាព​ជា​អ្នក​មាន​ឧស្សាហៈ ។ ឧស្សាហូបនីយ​កម្ម (--ប៉ៈ នីយៈ--) ការ​លៃ​លក​កែខៃ​ធ្វើ​ឲ្យ​បាន​កើត​ទៅ​ជា​ឧស្សាហ​កម្ម ។ល។ មហុស្សាហៈ ឬ មហុស្សាហ៍ (បា. < មហា + ឧស្សាហ) ឧស្សាហៈ​ធំ, ឧស្សាហ៍​ច្រើន, ព្យាយាម​មាំ, ព្យាយាម​ធំ ។ល។ ឧស្សាហ៍