ខ្ញុំ

ដោយWiktionary

( បុ. ) (តាម​លំអាន សំ. បា. ជា​ឧត្តម​បុរិសៈ) សំដី​ដែល​សាមី​ខ្លួន ហៅ​ខ្លួន​ឯង :

  • ខ្ញុំ​សុំ​អញ្ជើញ​បង​ទៅ​ក្រុង​ព្រះ​សីហនុ ជាមួយ​នឹង​ខ្ញុំ​បាន ៣ ថ្ងៃ ។
  • ខ្ញុំ​​​បាទ​ សម្រាប់​និយាយ​ជាមួយ​នឹង​មន្រ្តី​មាន​ស័ក្ដិ​មធ្យម​ ឬ ជាមួយ​នឹង​មនុស្ស​ឥត​យស​ស័ក្តិ​ទេ ប៉ុន្តែ​គួរ​គោរព ។
  • ខ្ញុំ​ប្របាទ សម្រាប់​និយាយា​ជាមួយ​នឹង​មន្រ្តី​មាន​ស័ក្តិ​ធំ ។
  • បើ​ស្ត្រី​ថា នាង​ខ្ញុំ ។
  • ខ្ញុំ​ឯង ជា​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ នៃ​ព្រះ​មហា​ក្សត្រិយ៍ ដែល​ទ្រង់​ប្រាស្រ័យ​ជាមួយ​នឹង​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ដោយ​ការ​គួរ​សម; បើ​ព្រះ​រាជ​ឱង្ការ​ពុំ​គួរ​សម​ទេ ដូច​អ្នក​បម្រើ​បម្រាស់​ស្និទ្ធ​ជិត​ព្រះ​អង្គ​ជាដើម​ថា អញ ឬ អញ​ឯង ។ល។
  • បព្វជិត​ថា អាត្មា; ជាមួយ​នឹង​ឥស្សរ​ជន​ថា អាត្មា​ភាព ។
  • បុរាណ​ថា អាច​ក្ដី : អាច​ក្ដី​ពុំ​សូវ​សប្បាយ ចេះ​តែ​វិល​មុខ ។
  • ម. ព. ទូល​ព្រះ​បង្គំ, ទូល​ព្រះ​បង្គំ​ជា​ខ្ញុំ ផង ។

( ន. ) មនុស្ស​ដែល​កំដឹង​ទ្រព្យ​គេ គឺ​មនុស្ស​ដែល​ទាល់​ក្រ ហើយ​ទៅ​ខ្ចី​ទ្រព្យ​គេ​មក​ចិញ្ចឹម​ជីវិត រក​សង​គេ​មិន​បាន យក​ខ្លួន​ទៅ​នៅ​បម្រើ​គេ ឬ មាតា​​បិតា​ចំពាក់​ទ្រព្យ​គេ​ឲ្យ​កូន​ទៅ​នៅ​បម្រើ​គេ, កូន​នោះ​ក៏​ឈ្មោះ​ថា​ខ្ញុំ​គេ : មនុស្ស​ខ្ញុំ​គេ (មាន​តែ​ពី​ដើម, ក្នុង​សម័យ​នេះ​លើក​លែង​មិន​ឲ្យ​មាន; ពាក្យ​គួរ​សម​ហៅ​ជា​បាលី​ភាសា​ថា ទាសា, ទាសី “ខ្ញុំ​ប្រុស, ខ្ញុំ​ស្រី”) ។

បកប្រែជាភាសាដ៏ទៃ[កែប្រែ]

  • {{subst:#invoke:language utilities|lookup_language|en|names}}៖ I me