គ្រាមៈនី សំ.; បា. ( ន. ) (គាមណិ, គាមនី) ដែលជាធំ, ជាចម្បង, ប្រសើរជាងគេ (ពាក្យសម្រាប់ប្រើក្នុងកាព្យ) ។
