ច្រឹង

( គុ. ) ដែល​រឹង​ដោយ​ប្រឹង (មិន​សូវ​ប្រើ) ។

( កិ. ឬ កិ. វិ. ) រត់​ជើង​រទេញ, រត់​ជើង​ញាប់​សេញ តែ​ក្បាល​និង​ដង​ខ្លួន​មិន​ឃ្លេង​ឃ្លោង : ក្មេង​រត់​ច្រឹង ។

( កិ. ) ស្ទូង​គោក (ពាក្យ​ប្រើ​ដោយ​សណ្ដាប់​ស្រុក​ខ្លះ) ។