ជើងទើន
( ន. ) ជើងគំនរដី ឬពំនូកដីខ្ពស់ដែលគេច្រុះដោយឈើខ្លឹមឬក្រាក់ជាជើងខឿនបន្ទាយឬប្រាសាទឬវិហារជាដើម : ជើងទើនប្រាសាទ (សំ. ឧទ្វាប; បា. ឧទ្ទាប) ។
( ន. ) ជើងគំនរដី ឬពំនូកដីខ្ពស់ដែលគេច្រុះដោយឈើខ្លឹមឬក្រាក់ជាជើងខឿនបន្ទាយឬប្រាសាទឬវិហារជាដើម : ជើងទើនប្រាសាទ (សំ. ឧទ្វាប; បា. ឧទ្ទាប) ។