ទុព្ភិក្ខកាល

ទុប-ភិក-ខៈ- បា.; សំ. ( ន. ) (ទុរ្ភិភ្ស + កាល) គ្រាក្របាយ, គ្រាអត់បាយ, គ្រាអំណត់ ។