ទេហក្ស័យ

ទេហ័កក្សៃ សំ.; បា. ( ន. ) (ទេហក្សយ; ទេហក្ខយ) សភាវៈ​ញ៉ាំង​រាង​កាយ​ឲ្យ​អស់​គឺ​រោគ, ជំងឺ ។