ទ្រុឌ

ទ្រុត សំ. ( កិ. ) ស្រុត, ស្រុត​ចុះ, លិច​ចុះ; ផត​ខូង​ចុះ : ស្ពាន​បេតុង​ចាស់​ទ្រុឌ​មួយ​កន្លែង​ត្រង់​ផ្ទៃ​កណ្ដាល ។ ទ្រុឌទ្រោម ទ្រុឌ​ផង​ទ្រោម​ផង ។ ព. ប្រ. រាង​កាយ​ទ្រុឌទ្រោម រាង​កាយ​ដែល​ចាស់​គ្រាំគ្រា​ណាស់ ។