បា. ( ន. ) (និវេសន) ទីសម្រាប់នៅអាស្រ័យជានិច្ច; ច្រើនប្រើជា (រ. ស.) : ព្រះរាជនិវេសន៍ គឺព្រះរាជដំណាក់ ។
