បត្តបិណ្ឌិកង្គៈ

ប៉័ត-តៈ-ប៉ិន-ឌិក័ង-គៈ បា. ( ន. ) អង្គ​របស់​ភិក្ខុ​អ្នក​បរិភោគ​នូវ​ភោជន​តែ​ក្នុង​បាត្រ​ជា​ប្រក្រតី (ឈ្មោះ​ធុតង្គ​ទី ៦ ក្នុង​ពួក​ធុតង្គ​ទាំង ១៣) ។