បវរ
បវ៉ បា.; សំ. ( គុ. ) (ប្រវរ) ប្រសើរ, លើសលែង, ថ្លៃថ្លា : ធម៌ដ៏បវរ, ទ្រព្យដ៏បវរ ។ ខ្មែរយើងច្រើនប្រើពាក្យនេះរួមចូលជាបទសមាស ភ្ជាប់ជាមួយនឹងសព្ទឯទៀតប្រើជាឋានន្តរសម្រាប់មន្រ្តីជា : បវរសង្គ្រាម, បវរលិខិត, បវរអក្ខរា, បវរស្នេហា ជាដើម ។