( ន. ឬ គុ. ) ថ្នាំងមេជើង, ម្រាមជើង ឬ ពាក់កណ្ដាលបាតជើង ដែលប្រេះដោយរោគឃ្លង់ដែក : ជើងបាក់ផ្ដៅ ។
