ប៉ាឋៈកៈ សំ. បា. ( ន. ) (បាឋក) អ្នកសម្ដែងរឿងរ៉ាវ, អ្នកថ្លែងសេចក្ដី; អ្នកសូត្របាលី ។ បើស្ត្រីជា បាឋិកា ។
