បារៀន

ស. ( ន. ) (បារ្យើន ឬ ប្រ្យើញ អ. ថ. បារៀន ឬ ប៉ៈរៀន, ប្រៀន) កុលបុត្ត​អ្នក​រៀន​ព្រះ​បរិយត្តិ​ធម៌ ដែល​បាន​ដេញ​ប្រយោគ (ប្រឡង) ជាប់ រាប់​តាំង​ពី​ប្រយោគ​ទី​៣​ឡើង​ទៅ : ពួក​មហា​បារៀន (ប្រើ​ចំពោះ​តែ​ពួក​បព្វជិត) ។