បូង៉ា

ពាក្យកម្ចីពីភាសាឥណ្ឌូណេស៊ីមានន័យថា ផ្កា។ គេប្រទះឃើញមានប្រើពាក្យនេះនៅក្នុងទំនុកច្រៀងរបាំអប្សរានៃល្បះទី២៖ <(...) នឹងធ្វើបូង៉ា (២ដង) ច្រើនចំនួនដាក់ខាងជិតខ្លួនទីសយនា...>។ ធ្វើ<បូង៉ា> សំដៅរបៀបធ្វើផ្កាបីបែបគឺ៖ ១-ផ្កាស្រស់ខ្ចប់ស្លឹកចេញដែលគេកេវជាកន្ទោងរាងសាជីដាក់ផ្កាសម្រាប់ស្រង់ក្លិន។ កន្ទោងនោះជួនគេទុកចំហមាត់ ជួនគេបិទមាត់ឱ្យជិតហើយកាត់ចុងត្រង់កំពូលស្រួចបន្តិច។ ២-ផ្កាសម្រាប់ខ្ចប់ដោយស្បៃ ស្ត្រីខ្មែរជំនាន់ដើមនិយមខ្ចប់អប់ផ្កានឹងស្បៃដែលជាកំណាត់ស្ដើងប៉ើងរ៉ើងៗសម្រាប់កាន់ដើរ ឬ ដាក់ក្បាលដំណេកសម្រាប់ស្រង់ក្លិន។ ផ្កាស្រស់ដែលគេចូលចិត្តខ្ចប់អប់ ច្រើនជាផ្កាម្លិះ ផ្កាកុលាប ផ្កាចម្ប៉ាក្រហម ផ្កាក្រពេន ផ្កាក្ដាំងងា...។ ចំពោះផ្កាក្ដាំងងា បើចង់អប់ឱ្យចេញក្លិនក្រអូបខ្លាំង មុតឆួល គេច្រើនយកទៅរោលភ្លើងទៀនសិន។ ៣-ផ្កាសម្រាប់ដាក់ជូនសព គេយកផ្កាក្រៀមមកខ្ចប់នឹងស្បៃពណ៌ស ហើយក្របួចចងបូពណ៌ខ្មៅ រាងជាដុំមូល។