ប៉ិន

( គុ. ) ប្រសប់, ស្ទាត់, ពូកែ, ជំនាញ : ក្មេង​នេះ​ប៉ិន​ណាស់​ខាង​ឡើង​ដើម​ឈើ ។ ប៉ិន​ប៉ៅ ស្ទាត់​ប្រាកដ ។

( និ. ) គ្រាម​ភាសា​ប្រើ​ក្លាយ​មក​ពី​ពាក្យ ប៉ុន : ភ្ញាក់​ប៉ិន​គេ​ចោល, រត់​ជ្រុល​ទៅ​ប៉ះ​គាត់​ប៉ិន​គេ​ច្រាន​បណ្ដោយ (ម. ព. ប៉ុន ផង) ។