ប្រចក្ស
ប្រច័ក ឬ ប្រត្យ័ក សំ.; បា. ( គុ. ឬ កិ. វិ. ) (ប្រត្យក្ស; បច្ចក្ខ) ដែលជាក់, ប្រាដក, ច្បាស់, មែន, ពិត : ហេតុប្រចក្ស គឺហេតុដែលប្រាកដ; ឃើញប្រចក្ស គឺឃើញច្បាស់; ដឹងប្រចក្ស គឺដឹងជាក់; មនុស្សប្រត្យក្ស គឺមនុស្សអ្នកដឹងកិច្ចការជាក់ (និយាយក្លាយជា ប្រតិយក្ស ក៏មាន) ។ ប្រត្យក្ស