ប្រភូ

សំ.; បា. ( ន. ) (បភូ) ម្ចាស់, ចៅហ្វាយ ។ គុ. ដែល​អង់អាច, ហៅ​ហាន, មោះមុត (ព. កា.) : នៅ​ក្នុង​សន្និបាត នៃ​ជន​រួម​ជាតិ នោះ​មាន​ប្រភូ ជា​អ្នក​ណែនាំ ទុក​ដូច​ជា​គ្រូ ជា​កាលញ្ញូ ដឹង​កាល ដឹង​ការណ៍ ។