ប្រិប
( ឧ. ) សូរឮដោយដាច់ឬបាក់អ្វីៗ ដែលស្រួយ ។ កិ. វិ. ឬ គុ. ដែលរួស, រួសរាន់, រហ័ស ឥតទើសទាក់ : មើលសាស្ត្រាប្រឹប; សម្ដីប្រឹប ។ ប្រឹប
( ឧ. ) សូរឮដោយដាច់ឬបាក់អ្វីៗ ដែលស្រួយ ។ កិ. វិ. ឬ គុ. ដែលរួស, រួសរាន់, រហ័ស ឥតទើសទាក់ : មើលសាស្ត្រាប្រឹប; សម្ដីប្រឹប ។ ប្រឹប