ប្រិមប្រិយ
--ប្រី សំ.; បា. ( គុ. ) (ប្រេមន៑ ន. “មនុស្សឬអ្វីៗដែលជាទីស្រឡាញ់” + ប្រិយ គុ. “ដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់, ដែលជាទីស្រឡាញ់”; បា. បេម + បិយ សេចក្ដីដូច សំ. ដែរ) ដែលស្រស់ប៉ប្រៃគួរឲ្យស្រឡាញ់, ដែលគួរឲ្យស្រឡាញ់ក្រៃពេក (ច្រើនប្រើប្រិមប្រិយ ជាង ) : មុខមាត់ប្រិមប្រិយ (ច្រើនប្រើចំពោះតែមុខមាត់); ប៉ុន្តែខាងកាព្យ អាចប្រើលាយចម្រុះគ្នាបានទាំងពីរ ដូចជា មើលមាត់ក៏ប្រិមប្រិយហាមាត់ស្ដីឥតទាស់ឆ្គង មើលមុខស្រស់បំព្រង ទាំងដងខ្លួនក៏ប្រេម-ប្រិយ ។ ប្រេមប្រិយ