ប្រឹស្ឋាង្គ

ប្រឹស-ស្ឋាង សំ.; បា. ( ន. ) (< ប្ឫឞ្ឋ + អង្គ; < បិដ្ឋ + អង្គ) អវយវៈ​ខាង​ក្រោយ គឺ​ខ្នង; ប្រើ​ក្លាយ​ជា ប្រឹស្តាង្គ (រ. ស. ព្រះ​ប្រឹស្ដាង្គ) ។