ប្រួក

( ឧ. ) សូរ​ឮ​ដោយ​ជាន់, បុក, បាក់​អ្វី​ៗ ដែល​ស្រួយ, ពុក, ផុយ ។ ព្រួក

( គុ. ) ដែល​ពុក​ផុយ​​ជ្រោកជ្រាក​ណាស់​ប្រើ​ការ​ពុំ​កើត : ផ្លាន​ឈើ​ប្រួក, ឈើ​ចាស់​មាន​សាច់​ប្រួក, ពុក​ប្រួក ។