ពៃរី
សំ. ក្ល.; បា.; សំ. ( ន. ) (វេរី; វៃរិន៑) អ្នកមានពៀរ, អ្នកចងពៀរ; បច្ចាមិត្ត, សត្រូវ ។ ច្រើនប្រើក្នុងពាក្យកាព្យ : យោធាឥតរានឹងពៃរី ប្រយុទ្ធវក់វីយ៉ាងអង់អាច ធ្វើសត្រូវបាក់ខ្លបខ្លាច ថយរត់ប្រសាចលែងងាកក្រោយ ។
សំ. ក្ល.; បា.; សំ. ( ន. ) (វេរី; វៃរិន៑) អ្នកមានពៀរ, អ្នកចងពៀរ; បច្ចាមិត្ត, សត្រូវ ។ ច្រើនប្រើក្នុងពាក្យកាព្យ : យោធាឥតរានឹងពៃរី ប្រយុទ្ធវក់វីយ៉ាងអង់អាច ធ្វើសត្រូវបាក់ខ្លបខ្លាច ថយរត់ប្រសាចលែងងាកក្រោយ ។