ពៃរ៍

ពៃ សំ.; បា. ( ន. ) (វៃរ; វេរ) ពៀរ ។ ខ្មែរ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​ជា ប. សម្រាប់​និយាយ​ភ្ជាប់​នឹង​ពាក្យ ទោស ថា : ទោស​ពៃរិ៍ គឺ​ទោស​និង​ពៀរ ឬ​ទោស​ជា​ពៀរ (ម. ព. ទោស, ពៀរ, ទោស​ពៃរ៍ ទៀត​ផង) ។