ព្យសន៍
ព្យស់ បា.; សំ. ( ន. ) (ព្យសន ឬ វ្យសន; វ្យសន) ទុក្ខ; អំពើអាក្រក់; សេចក្ដីវិនាស; ពុតត្បុត, ពុតកំណាច : ទូន្មានប្រដៅឲ្យអស់ព្យសន៍, មានពុតព្យសន៍ ។ (ព. កា.) ជនមានពុតព្យសន៍ តែងរំលស់ នូវសុខសួស្ដី នៅក្នុងទីណា ទីនោះអប្រិយ នាំឲ្យមានក្ដី ព្រួយខ្វល់ជានិច្ច ។