ព្យោម
សំ. ( ន. ) (វ្យោមន៑) អាកាសមេឃ, ទឹកដែលស្ថិតនៅឯអាកាស មិនទាន់ធ្លាក់ចុះដល់មក : កណ្ដាលព្យោម ឬ ព្យោមា, ព្យុះព្យោមា (ច្រើនតែប្រើក្នុងកាព្យ) : មានព្យុះព្យោមា រម្លើងគ្រឹហា រលំបាក់បែក វិនាសទ្រព្យធន ពេកពន់អនេក ព្យុះព្យោមចម្លែក ពុំធ្លាប់ឃើញឡើយ ។ ព្យោមា