ភណ្ឌ

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

ភ័ន ឬ ភ័ន- ឌៈ បា.; សំ. ( ន. ) (ភណ្ឌ; ភាណ្ឌ) ទ្រព្យ, របស់; ដើម​ទុន; គ្រឿង​ប្រើប្រាស់; អីវ៉ាន់; ប្រដាប់, គ្រឿ​ប្រដាប់ ។ ច្រើន​ផ្សំ​ជាមួយ​នឹង​នាម​សព្ទ​ឯ​ទៀត, ដូច​ជា : ភណ្ឌ​ទេយ្យ របស់​ដែល​ត្រូវ​សង (សំណង); កសិ​ភណ្ឌ គ្រឿង​ភ្ជួរ​រាស់; គរុ​ភណ្ឌ ទ្រព្យ​​សង្ឃ; នានា​ភណ្ឌ, ពិពិធ​ភណ្ឌ ឬ វិវិធ​ភណ្ឌ ទ្រព្យ​ផ្សេង​ៗ, របស់​ច្រើន​មុខ​ដែល​ដាក់​ក្នុង​កំឡុង​ជាមួយ​គ្នា; បុរាណ​ភណ្ឌ របស់​ចាស់, ទ្រព្យ​ចាស់; រាជ​ភណ្ឌ ព្រះ​រាជ​ទ្រព្យ; រាជ​កកុធ​ភណ្ឌ គ្រឿង​ប្រដាប់​សម្រាប់​រាជ្យ​ឬ​គ្រឿង​ឥស្សរិយ​យស​សម្រាប់​ក្សត្រិយ៍​ទ្រង់​រាជ្យ; សេដ្ឋ​ភណ្ឌ របស់​ប្រសើរ, ទ្រព្យ​មាន​តម្លៃ ។ល។ ភណ្ឌៈ