មីរ
( គុ. ) ច្រើន, តាន់តាប់, កកកុញ, ត្រៀបត្រា; ផេរ : មនុស្សមីរ, ក្បាលមីរ, មីរដេរដាស ។ ប្រើជា កិ. វិ. ក៏បាន : ឈរមីរ, កន្ទុំរុយហើរមីរ ។
( គុ. ) ទូទឹមឈ្លប់, ងងឹតឈ្លប់ រកកល់ភ្លៀង (ប្រើចំពោះតែមេឃ) : មេឃមីរ (ព. កា.) : មេឃមីរស្រទំ មៀងមើលទៅភ្នំ ឃើញសុទ្ធតែអ័ភ្រ ងងឹតបែកផ្សែង ក្រែងភ្លៀងធ្លាក់ឆាប់ ខំរត់ប្រញាប់ ស្រាប់តែភ្លៀងទាន់ ។