មុទុ
បា. ; សំ. ( គុ. ) (ម្ឫទុ) ទន់, យ៉ាងទន់, ទន់ភ្លន់; ល្មមល្មៃ; យ៉ាងទាប, យ៉ាងធូរថយ, យ៉ាងខ្សោយ, យ៉ាងអន់ : ចិត្តមុទុ, កាន់សីលមុទុ, បានចំណេញយ៉ាងមុទុ ។ មុទុចិត្ត ចិត្តទន់, ចិត្តទន់ភ្លន់ទៅរកអ្នកដទៃ ។ មុទុតា ដំណើរមានចិត្តទន់ភ្លន់ទៅរកអ្នកដទៃ (ដូចយ៉ាងមាតាបិតាមានចិត្តទន់ភ្លន់ទៅរកបុត្រជាដើម) ។ មុទុតាធម៌ ធម៌ដែលប្រកបដោយមុទុតា (ដូចគ្នានឹង មុទុចិត្ត ដែរ) ។