មោះ
( និ. ) គឺ, គឺថា, គឺជា, ដែលជា, ដែលត្រូវថាជា ។ ពាក្យសម្រាប់ប្រើខៃសព្ទ ឬខៃសេចក្ដី គឺប្រើជម្រាល ឬផ្ទេរសព្ទផ្ទេរសេចក្ដីដែលជាវេវចនៈនឹងគ្នា ឬដែលស្មើគ្នាឲ្យជ្រាលពីមួយទៅលើមួយ, ច្រើនតែដាក់ពាក្យ ថា មកផង, ដូចជា : ភ្លេចមោះថាមិនចាំ, មិនចាំមោះថានឹកមិនឃើញ; មិនល្អមោះថាអាក្រក់ ។ល។ (សព្វថ្ងៃនេះមិនសូវប្រើ, ច្រើនប្រើតែពាក្យ គឺ, គឺថា) ។ ប្រើជា គឺមោះ សំដៅសេចក្ដីថា គឺថា ក៏មាន : គឺមោះខ្ញុំនឹងដែលបានទៅស្រុកនោះសូម្បីតែម្ដងក៏ទេសោះ ។
( ន. ) សេចក្ដីសៅហ្មង, ដំណើរឆ្គាំឆ្គង, មន្ទិល : ឥតមានមោះ ។ មោះពុំគាប់ ឬ មោះមិនគាប់ សេចក្ដីសៅហ្មង ឬដំណើរឆ្គាំឆ្គង ពុំគប្បីឬមិនសមគួរ ។ មោះមន្ទិល មន្ទិលសៅហ្មង មោះមៃ ឬមោះហ្មង ការទាស់ហេតុទាស់ដំណើរ, សេចក្ដីហ្មងឆ្គង, សេចក្ដីខុសឆ្គង ។