របឹប

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

( ន. ) អំពើ​រឹប គឺ​ការ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​អ្នក​មាន​ទោស​ធ្ងន់​ដាក់​ព្រះ​ឃ្លាំង​តាម​អំណាច​ច្បាប់​បញ្ញត្ត : មាន​ទោស​ដល់​របឹប ។ មនុស្ស​ដែល​មាន​ទោស​ធ្ងន់ ត្រូវ​រាជការ​មុខ​ក្រសួង​កាត់​ទោស​មិន​ឲ្យ​នៅ​ជា​ព្រៃ​ងារ ដាក់​ឲ្យ​ទៅ​ជា​អ្នក​ងារ : កាត់​ទោស​ដាក់​ទៅ​ជា​របឹប; ពួក​របឹប (ព. បុ.) ។ គុ. ដែល​ត្រូវ​រាជការ​រឹប​ឬ​ដែល​ធ្លាក់​ខ្លួន​ទៅ​ជា​របឹប : ទោស​របឹប, ទ្រព្យ​របឹប, មនុស្ស​របឹប (ព. បុ.) ។ របឹប​រឹប​ជាន់ ការ​រឹប​ជាន់​ដោយ​អាជ្ញា​របឹប​ឬ​រឹប​ជាន់​ឲ្យ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​របឹប (ច្បាប់​បញ្ញត្ត​នេះ​ ក្នុង​កម្ពុជ​រដ្ឋ លើក​លែង​ចោល​មិន​ឲ្យ​ប្រើ​យូរ​ហើយ) ។