រមាត់

( កិ. ) ប្រឹង​បន្ទោ​ឲ្យ​ចេញ : ខំ​រមាត់​បន្ទោ​ឧច្ចារៈ, រមាត់​បន្ទោ​បស្សាវៈ, រមាត់​ឲ្យ​ដើរ​ខ្យល់​ក្រោម ។ ព. ម. ប្រឹង​រមាត់​និយាយ ខំ​ប្រឹង​និយាយ​ពេញ​ទ្រពង​មាត់​យក​ឈ្នះ ។