រមាំងបើកបាស
បា. ( ន. ) (បាស “អន្ទាក់; ចំណង”) រមាំងបើកអន្ទាក់ ឬរមាំងដោះអន្ទាក់ ។ ឈ្មោះស្នៀតឬល្បិចគុនមួយប្រភេទ ឬល្បិចដោះកុន, ដោះចំណោមមួយប្រភេទ សម្រាប់បញ្ចេញប្រើដោះខ្លួនក្នុងវេលាដែលជាប់កុន ឬជាប់ចំណោមយ៉ាងមមាញឹក : ស្នៀតរមាំងបើកបាស (ចំណេះឬល្បិចខ្មែរក្នុងសម័យបុរាណ) ។ ឈ្មោះកាព្យមួយបែបជាពាក្យ ៩ មានចួនរណ្តំបីៗម៉ាត់ លោតៗតាមសង្កាត់, ក្នុងមួយបទមាន ៤ បាទ គឺបួនៗឃ្លា (រួមជា ៣៦ ម៉ាត់), ដូចជា : សត្វរមាំង ស្រឡាំងកាំង ព្រោះឃើញព្រាន, កាលវាមាន ក្ដីភ័យភិត គិតតែបោល, ទោះឈ្មោលញី គិតតែពី ការរត់ចោល, គ្នាទង្គោល បោលទង្គិច- ឈើក៏មាន ។ កាព្យបែបនេះ កវីបុរាណបានឲ្យឈ្មោះចួនរដឹកថា រលកខ្ទប់ច្រាំង, រមាំងបើកបាស, ទន្សាយទីសទាស, មាន់ទឹកបណ្តើរកូន... (សឹងមានលក្ខណៈផ្សេងៗគ្នា) ។