រយះ

( កិ. ) បែក​រហែក​ញែក​ចេញ​ដូច​គេ​ចាប់​យះ : មែក​ឈើ​រយះ (ម. ព. រយាយ ផង)។ ព. ប្រ. សើច​រយះ​មាត់ សើច​ដោយ​រិះ​គន់​ហាក់​ដូច​ជា​នឹង​រយះ​មាត់ : ឱ! ធ្វើ​ការ​យ៉ាង​ហ្នឹង គេ​សើច​រយះ​មាត់​អស់​ហើយ !; និយាយ​ថា សើច​រយះ​មាត់​រយះ​ក ក៏​មាន (ព. សា.)។