រស្សសញ្ញា
រ័ស-សៈ ស័ញ-ញ៉ា បា. សំ. ( ន. ) (<រស្ស “ខ្លី”+ សញ្ញា “គ្រឿងសម្គាល់; ឈ្មោះ, ...”; ហ្រស្វ+សំជ្ញា) គ្រឿងសម្គាល់ឲ្យដឹងថាមានសំឡេងខ្លី ។ ពាក្យនេះវេយ្យាករណបណ្ឌិតខ្មែរសន្មតជាឈ្មោះវណ្ណយុត្តមួយប្រភេទ មានសណ្ឋានកំបុតខ្លីនេះ (់) សម្រាប់ប្រើបំបែរសំឡេងវែងឲ្យខ្លីកំបុតធ្ងន់, ប្រើដាក់បានចំពោះតែពីលើតួអក្សរប្រកបរបស់ពាក្យខ្មែរដែលជាស្រៈអ, អា ពីរនេះដូចជា: អត់, កក់, ចប់, ដល់; អាក់, កាន់, ចង្កាក់, ស្គាល់ ជាដើម (ហៅថា សង្កត់ ឬ បន្តក់ ក៏បាន; សៀមហៅ មៃŒឯក អ. ថ. ម៉ៃអេក “ឈើមួយ” សម្រាប់ប្រើបំបែកសំនៀងដោយវិធីផ្សេងពីខ្មែរ ។ ម. ព. រស្សៈ និង សញ្ញា ផង) ។