រហស្ស
រៈហ័ស ឬ រៈហ័ស-សៈ បា.; សំ. ( ន. ) (រហស្យ) សេចក្ដីស្ងាត់, ការសម្ងាត់, ការកំបាំង, ការលាក់លៀម ។ គុ. ស្ងាត់, ដែលកំបាំង ។ រហស្សកម្ម (រៈហ័ស-សៈក័ម) អំពើកំបាំង, ការសម្ងាត់, អំពើដែលបិទបាំងមិនឲ្យអ្នកណាដឹង ។ រហស្សការណ៍ (រៈហ័ស-សៈកា) ហេតុឬដំណើរកំបាំង ។ រហស្សគុណ (រៈហ័ស-សៈគុន) គុណដ៏កំបាំង គឺគុណដែលមានប្រាកដ តែឥតអ្នកណាដឹង ឬដែលមានគេបំបិទបំបាំងមិនឲ្យលេចឮ ។ រហស្សចិន្តា (--ចិន-ដា) គំនិតស្ងាត់ ។ រហស្សទោស ទោសកំបាំង; ទោសដែលលាក់បំបិទមិនឲ្យគេដឹង ។ រហស្សភាព ភាវៈស្ងាត់, ដំណើរសម្ងាត់ ។ រហស្សភេទ ដំណើរបែកខ្ចាយការសម្ងាត់ ។ រហស្សមន្តី (--ម៉ន់-តី) អ្នកមានគំនិតស្ងាត់ គឺអ្នកដែលលបគិតការសម្ងាត់; បើស្ត្រីជា រហស្សមន្តិនី ។ រហស្សមិត្ត ឬ--មិត្រ មិត្រទំនុកទុកចិត្ត, មិត្រស្និទ្ធ ។ រហស្សង្គ (រៈហ័ស-សង់ ឬ--សង់គៈ; <រហស្ស+អង្គ) អវយវៈកំបាំង (អង្គជាត, គុយ្ហប្បទេស) ។ រហស្សូបាយ (រៈហ័ស-សូ--; < រហស្ស+ ឧបាយ) ឧបាយសម្ងាត់, កិច្ចកលកំបាំង, ល្បិចសម្ងាត់ ។ល។