រអឹករអឺន

( កិ. វិ. ឬ គុ. ) ដែល​ត្រូវ​អធ្យាស្រ័យ​ត្រូវ​មាត់​ត្រូវ​ពាក្យ​គ្នា ឥត​រង្កៀស : ធ្លាប់​នៅ​រអឹក​រអឺន​នឹង​គ្នា​រៀង​មក ។