រអៃ

( កិ. វិ. ) រអាក​រអាយ​មិន​ដាច់​សូរ ឬ​ឮ​សូរ​អែ​អុក, រអោក​មិន​ដាច់​សូរ : និយាយ​គ្នា​រអៃ, ឮ​មាត់​រអៃ (ប្រើ​តាម​ទម្លាប់​ដោយ​ស្រុក) ។