រេណុ

--នុ សំ. បា. ( ន. ) (រេណុ)លំអង, ល្អង; លម្អិត; ផង់; ធូលី; កេសរ​ផ្កា (ព. កា.) : រី​ហ្វូង​កន្លង់ ហើយ​ត្រាច់​តម្រង់ បុប្ផា​រេណូ នៅ​ជិត​អាស្រម ឮ​សូរ​អ៊ូ​ៗ ឥសី​ជា​គ្រូ ចង្រ្កម​ទៅ​មក ។ រេណូ