រ៉ាង

( ឧ. ) សូរ​ឮ​ដោយ​គោះ​ថាស​ស្ពាន់​ស្ដើង​ឬ​ដោយ​ខ្យល់​បក់​ប៉ះ​ត្រូវ​ស្លឹក​ត្នោត​ស្ងួត​ក្រៀម​ជាដើម ។ រ៉ូង​រ៉ាង (ម. ព. រ៉ូង)។