វិទ្ទេសី

បា.; សំ. ( ន. ) (វិទ្វេឞិន៑) អ្នក​មាន​សេចក្ដី​ស្អប់; បច្ចា​មិត្ត, សត្រូវ (បើ​ស្រ្តី​ជា វិទ្ទេសិនី) ។