វិបស្ចិត

--បុ័ស-ស្ចិត សំ.; បា. ( ន. ) (វិបឝ្ចិត៑; វិបស្សី) អ្នក​ឃើញ​វិសេស; បណ្ឌិត, កវី; អ្នក​ប្រាជ្ញ​ធំ (ប្រើ​ជា វិបស្សិ ក៏​បាន; បើ​ស្រ្តី​ជា វិបស្សិនី) ។