វិរាគ
សំ. បា. ( ន. ) ការប្រាសចាករាគៈ, ដំណើរអស់តម្រេក; ព្រះនិញ្វន ។ វិរាគចិត្ត (--គៈ--) ចិត្តដែលឥតរាគៈ, ឥតតម្រេក ។ វិរាគធម៌ (--គៈ--) ព្រះនិញ្វន ។ វិរាគភាព (--គៈភាប) ភាពនៃវិរាគធម៌; ភាពជាអ្នកឥតរាគៈ, បែបបទរបស់បុគ្គលអ្នកឥតរាគៈ ។ល។