វិសេសន

ពីWiktionary
Jump to navigation Jump to search

--សៈន៉ៈ បា.; សំ. ( គុ. ) (វិសេសន; វិឝេឞណ) ដែល​ប្រាប់​លក្ខណៈ; ដែល​ជា​ជំនួយ​គេ ។ ន. ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្សេង​គ្នា, ឲ្យ​ប្លែក​គ្នា; ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ច្បាស់​លាស់, ឲ្យ​ជាក់​លាក់ ។ គុណ​សព្ទ​ឬ​តុល្យាធិករណៈ គឺ​សព្ទ​ដែល​ប្រាប់​លក្ខណៈ​របស់​នាម​នាម ប្រើ​ជា​ជំនួយ​នាម​នាម, ដូច​ជា ផ្ទះ​តូច​ទាប; តូច និង ទាប ជា​វិសេសនៈ​របស់ ផ្ទះ (ព. វ.) ។ --នៈ